Wie mij ziet, ziet geen rol.
Ik kies geen paden.

Ik ben landschap 
waar vorm verschijnt.

Hier adem ik.
Hier ben ik.
Hier leef ik.

Het kind dat voelt zonder te scheiden.
De tovenaar die blijft wanneer vorm beweegt.
De draak die bewaart wat niet mocht bestaan.
De vuurtoren die simpelweg is en schijnt.

Geen verhaal,

wel een veld 
waarin niets hoeft 
te verdwijnen
 om te bestaan.

Ik ben begonnen als kind dat te veel zag 
om nog te kunnen schuilen.
Wat ik leerde was niet helpen
maar blijven, zonder mezelf te verliezen.

Mijn weg liep door systemen
waar vrijheid werd ingeruild.

Ik heb leren volhouden,
en later leren vertrekken.

De beweging die mij naar hier bracht
van België naar de Azoren,
was geen keuze maar volgen.

Niet weg van iets,
maar naar een plek
waar aanwezig zijn genoeg is.

Wat nu blijft is helderheid.
Niet als scherpte,
maar als een manier van aanwezig zijn.
Waar zijn gewoon is.

Vrijheid is geen ideaal
maar een meetinstrument.

Wanneer iets vrij beweegt
is er stroming.
Wanneer het vastgezet wordt
is er stilstand.

Ik blijf waar iets zichtbaar wordt.

Wat ik deel, 
staat niet boven je
en niet vóór je.
Het beweegt naast
en in je.

Waardigheid ontstaat
als je jezelf niet verlaat.

Wat verschijnt hoeft niet opgelost.
Het wordt gezien.

Dat is genoeg.